ΦΟΛΕΣ στο χωριό μας

Τον πρωτοείδαμε το καλοκαίρι, στην εκδήλωση του Συλλόγου στον Άγιο Ευθύμιο. Μεγαλόσωμος αλλά νεαρός στην ηλικία, ήταν σκελετωμένος από την πείνα αλλά παιχνιδιάρης και φιλικός με όλους. Επίσης, ολοφάνερα χαρούμενος που συναντούσε κόσμο. Ό,τι τροφή του έδιναν την εξαφάνιζε αμέσως. Είπαν ότι είχε βρεθεί εκεί, εγκαταλελειμμένος. Ήταν βέβαια, θέμα χρόνου να εξερευνήσει το χωριό μας και να καταλήξει, πού αλλού, στο κέντρο, στην πλατεία, εκεί με τον πολύ τον κόσμο. Εκεί σίγουρα θα περνούσε τέλεια! Σύντομα του δόθηκε και το όνομα: τον είπαν «Θύμιο». Στην πλατεία όμως υπήρχε και μια θηλυκιά που τα παιδιά την είχαν από παλιότερα βαφτίσει «Κούλα». Ήμερη και γλυκιά η Κούλα, πάντα πλησίαζε τους περαστικούς κι αν μύριζε κρέας, το μόνο που ήθελε ήταν ένα μεζεδάκι. Μπορούσε να σε ακολουθήσει μέχρι το σπίτι!

Μαζί ο Θύμιος και η Κούλα έγινα οι μασκότ της πλατείας. Σημείο ενδιαφέροντος για μικρούς και μεγάλους, όμως και αιτία ενόχλησης για κάποιους καθώς πλησίαζαν ίσως αρκετά κοντά… Απέκτησαν δε, αίσθημα ευθύνης, καθώς όλα τα διερχόμενα αυτοκίνητα έπρεπε να περάσουν από τον έλεγχό τους, με την αναμενόμενη φασαρία, φιλότιμα γαυγίσματα, μέχρι να απομακρυνθεί ο κίνδυνος!

Τέλειωσαν βέβαια κάποια στιγμή οι ξέγνοιαστες μέρες του καλοκαιριού. Διαλύθηκε ο πολύς κόσμος. Άδειασε και η πλατεία καθώς οι υποχρεώσεις του καθενός πήραν προτεραιότητα. Όμως μέσα στη φθινοπωρινή ατμόσφαιρα το νέο διαδόθηκε με ταχύτητα: ΕΡΙΞΑΝ ΦΟΛΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ… Οι γνωστοί ένοικοι της πλατείας ήταν ανάμεσα στα θύματα (ή πιο σωστά: ήταν οι στόχοι).

Τεράστιο το πρόβλημα των αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα και καθρέφτης της κοινωνίας μας. Οι δύο αυτοί φίλοι μας ήταν σαν τα χιλιάδες σκυλάκια που τα αφεντικά τους με ασυνειδησία τα εγκαταλείπουν διότι τα έχουν βαρεθεί ή διότι θεωρούν ότι δεν έχουν τα μέσα για να τα συντηρήσουν. Οι ήδη τραυματισμένες ψυχούλες ψάχνουν καταφύγιο, αλλά πολλές φορές η μοίρα τους είναι ακόμα σκληρότερη, αφού μετά από τον ασυνείδητο που τα έχει εγκαταλείψει πέφτουν στα χέρια του «φολιά».

Είναι εκείνος ο ευυπόληπτος και καθ’ όλα σεβαστός συμπολίτης μας που με το ίδιο χέρι με το οποίο εξασκεί την τίμια δουλειά του, συλλέγει τον ιερό καρπό της ελιάς, χαιρετά τους συμπολίτες του, ανάβει κερί στην εκκλησία, κρατά με καμάρι το παιδί, το εγγόνι ή το ανίψι του στην πλατεία, με το ίδιο αυτό χέρι σκορπίζει τον θάνατο στα άμοιρα και ανυπεράσπιστα τετράποδα που το μόνο που ζητούν είναι μια στάλα συμπόνοιας.

Πράξεις και πρακτικές που προκαλούν ρίγη αποτροπιασμού.

Ντροπή

Το κείμενο μας έστειλε συγχωριανός μας. Στη φωτογραφία ο «Θύμιος».

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει